YAŞ MI ÖNEMLİ, YAŞANTI MI?

YAŞ MI ÖNEMLİ, YAŞANTI MI?

Takvim yaprakları ilerledikçe yaşımız büyüyor. Kimimiz otuzunda, kimimiz ellisinde, kimimiz yetmişinde…

Peki, insan gerçekten yaş aldıkça olgunlaşıyor mu? Yoksa bazı insanlar yılları geride bırakırken hayatın kendilerine öğrettiklerinden uzak mı kalıyor?

Çünkü yaş, doğumumuzla başlayan bir sayı; yaşantı ise o sayının içine sığdırdığımız hikâyedir.

Bir insanın saçlarına ak düşmesi, yüzüne çizgiler yerleşmesi, yürüyüşünün yavaşlaması, hayatı anladığını göstermez. Bazen yirmisindeki bir genç, yaşadığı bir acıyla ellisindeki bir insandan daha derin düşünebilir. Bazen de seksen yaşına gelmiş biri, hâlâ başkasının hakkını gözetmeyi, özür dilemeyi, kendini sorgulamayı ve düşüncelerini gözden geçirmeyi öğrenememiştir. Demek ki olgunluk, yaşın değil; insanın kendisiyle ve hayatla kurduğu ilişkinin meselesidir.

Yaşantı dediğimiz şey, yalnızca başımızdan geçen olaylar değildir. Asıl mesele, o olaylardan ne öğrendiğimiz, nasıl değiştiğimiz ve neleri geride bırakabildiğimizdir. Kırıldığımızda başkasını kırmamayı öğrenmek, haksızlığa uğradığımızda adaletten vazgeçmemek, kaybettiğimizde hayatı bütünüyle suçlamamak…

İşte yaşantının insana kattığı gerçek değer budur.

Ne yazık ki toplum olarak yaşa bazen gereğinden fazla anlam yüklüyoruz. Gençleri tecrübesiz diye susturuyor, yaşlıları sırf yaşları büyük diye her konuda haklı kabul ediyoruz. Oysa ne gençlik her zaman bilgisizliktir ne de yaşlılık her zaman bilgelik. İnsan, yaşıyla değil; sözüyle, davranışıyla, vicdanıyla ve başkasının hayatına dokunuşuyla değerlendirilmelidir.

Üstelik yaşantının kıymeti, kaç yıl yaşadığımızla da ölçülemez.

Bir insan kısa bir ömürde nice gönüle dokunabilir; bir başkası uzun yıllar yaşadığı hâlde arkasında yalnızca kırgınlıklar bırakabilir. Önemli olan, hayatın bize ne verdiğinden çok, bizim hayata ne kattığımızdır.

Belki de kendimize şu soruyu sormalıyız: Bugün dünden daha anlayışlı, daha hoşgörülü, daha merhametli ve daha adil bir insan mıyım? Yaşadıklarım beni başkalarının acısına daha duyarlı, farklı düşüncelere daha saygılı, kendi hatalarıma karşı daha dürüst biri hâline getirdi mi?

Eğer yaşadıklarımız bizi biraz daha insan yapıyorsa, işte o zaman yıllar boşa geçmemiş demektir.

Çünkü yaş almak takvimin, olgunlaşmak vicdanın işidir.

Yaş, kaç yıl yaşadığımızı söyler; yaşantı, o yıllarda kim olduğumuzu…

Kimi bir asır yaşar, kendine bile ulaşamaz; kimi bir iyilikle, bir yüreğe dokunuşla, bir haksızlığa karşı duruşla zamana iz bırakır. Ve hayatın sonunda kimse bizi kaç yaşına geldiğimizle değil, yaşarken kaç gönle değdiğimizle hatırlayacaktır.