NELERİ K,AYIP ETTiK…

NELERİ K,AYIP ETTiK…

Yağmurdan sonra çalı çırpının ıslaklığı,

toprağın burnumuza dolan kokusu…

Ayağımızın altında kırılan dalların sesi,

baharı müjdeleyen iğdelerin,

ıhlamurların, sardunyaların kokusu…

İlk kez tadına vardığımız bir şeyin

damağımızda değil, ömrümüzde kalan izi…

Yazlık sinemada müptelası olduğumuz gazozun

içimizde bıraktığı o tarifsiz hoşluk…

Sanki bir yere yetişecekmiş gibi

durmadan koşan karıncaların

kimsenin dikkatini çekmeyen telaşı…

Bir de kapımızı çalmadan önce

sesini duyduğumuz o güzel cümle:

“Bir mâni yoksa size geleceğiz…”

Ne para, ne makam,

ne de dünyanın bütün zenginlikleri

veremedi sizin verdiğiniz huzuru.

İlk aşkın ürkekliği,

ilk göz göze gelişin masumluğu…

Okul gezisinde evden uzaklaşmayı

büyümek sandığımız o yaşlarda

içimize çöken garip bir gurbet duygusu…

Kış gecelerinde camlara vuran ayaz,

sobanın üzerinde demlenen çayın buharı,

bir de aklımızdan hiç çıkmayan

büyüklerin o meşhur sorusu:

“Büyüyünce ne olacaksın?”

Ne olabilirdik ki o evlerde?

Hayallerimiz vardı elbet,

ama çoğu kendimizden uzaktı.

Sevmeyi bile uzaktan öğrendik bazen;

mutluluk dediğimiz şey,

başkalarının hayatında gördüğümüz

uzak bir düşten ibaretti.

Biz o evlerden geldik…

Yokluğun ne olduğunu bilerek,

varlığın kıymetini öğrenerek,

azla yetinip çok şey hayal ederek büyüdük.

Belki çok şey kaybettik.

Eski komşulukları, eski kokuları,

bir tas çorbayla çoğalan sofraları,

karşılıksız sevgileri,

hesapsız dostlukları…

Ama bir şeyi kaybetmedik.

Hayat bizi kaç kez yıktıysa

o kadar yeniden ayağa kalkmayı öğrendik.

Çünkü biz o evlerden geldik.

Bizim için her şey bitebilir…

Bir kapı kapanır, bir hayal yıkılır,

bir ömür eksilir içimizden.

Ama ne olursa olsun,

ne kadar yorulursak yorulalım…

Bizde mücadele bitmez.

Çünkü biz,

yokluğun içinden umut çıkarmayı

o eski evlerde öğrendik.

Ersal ÖzkanNELERİ K,AYIP ETTiK…

Yağmurdan sonra çalı çırpının ıslaklığı,

toprağın burnumuza dolan kokusu…

Ayağımızın altında kırılan dalların sesi,

baharı müjdeleyen iğdelerin,

ıhlamurların, sardunyaların kokusu…

İlk kez tadına vardığımız bir şeyin

damağımızda değil, ömrümüzde kalan izi…

Yazlık sinemada müptelası olduğumuz gazozun

içimizde bıraktığı o tarifsiz hoşluk…

Sanki bir yere yetişecekmiş gibi

durmadan koşan karıncaların

kimsenin dikkatini çekmeyen telaşı…

Bir de kapımızı çalmadan önce

sesini duyduğumuz o güzel cümle:

“Bir mâni yoksa size geleceğiz…”

Ne para, ne makam,

ne de dünyanın bütün zenginlikleri

veremedi sizin verdiğiniz huzuru.

İlk aşkın ürkekliği,

ilk göz göze gelişin masumluğu…

Okul gezisinde evden uzaklaşmayı

büyümek sandığımız o yaşlarda

içimize çöken garip bir gurbet duygusu…

Kış gecelerinde camlara vuran ayaz,

sobanın üzerinde demlenen çayın buharı,

bir de aklımızdan hiç çıkmayan

büyüklerin o meşhur sorusu:

“Büyüyünce ne olacaksın?”

Ne olabilirdik ki o evlerde?

Hayallerimiz vardı elbet,

ama çoğu kendimizden uzaktı.

Sevmeyi bile uzaktan öğrendik bazen;

mutluluk dediğimiz şey,

başkalarının hayatında gördüğümüz

uzak bir düşten ibaretti.

Biz o evlerden geldik…

Yokluğun ne olduğunu bilerek,

varlığın kıymetini öğrenerek,

azla yetinip çok şey hayal ederek büyüdük.

Belki çok şey kaybettik.

Eski komşulukları, eski kokuları,

bir tas çorbayla çoğalan sofraları,

karşılıksız sevgileri,

hesapsız dostlukları…

Ama bir şeyi kaybetmedik.

Hayat bizi kaç kez yıktıysa

o kadar yeniden ayağa kalkmayı öğrendik.

Çünkü biz o evlerden geldik.

Bizim için her şey bitebilir…

Bir kapı kapanır, bir hayal yıkılır,

bir ömür eksilir içimizden.

Ama ne olursa olsun,

ne kadar yorulursak yorulalım…

Bizde mücadele bitmez.

Çünkü biz,

yokluğun içinden umut çıkarmayı

o eski evlerde öğrendik.

Ersal Özkan