Hayatın Direksiyonunda…

Hayatın Direksiyonunda…

Bugün güne, ilk ehliyetimi alma heyecanıyla uyandım. İnsan kaç yaşında olursa olsun, bazı ilkler vardır; insana yeniden çocuk olmanın heyecanını yaşatır.

Kurs hocam İlhan Kaçan, “Hayatta ilkler önemlidir,” dedi. Sağ olsun, bana bir baba şefkatiyle direksiyon hâkimiyetini öğretirken aslında hayat üzerine de düşünmeme vesile oldu.

Sonra düşündüm…

Hayat da bir araba gibi… Mesele yalnızca direksiyonu çevirmek değil, nerede ve nasıl duracağını bilmektir.

Herkes araç kullanabilir; ama herkes hayatın virajlarını alamaz, her yolda hızını ayarlayamaz, her durumda frene basması gerektiğini bilemez.

Bazen ilerlemek cesaret ister, bazen yavaşlamak hikmet… Bazen de yanlış yolda olduğunu anlayıp durabilmek, yeniden başlayabilmenin ilk şartıdır.

Bugün yalnızca direksiyon kontrolünü öğrenmedik; biraz da hayatı sorguladık.

Sevgi gözleriyle bakabilirsek eğer, hayatın başlı başına bir sanat, her anın içinde saklı bir güzellik olduğunu anlarız.

Çünkü hayat, kusursuz bir geçmiş istemiyor insandan… Bazen bir hatadan ders almayı, bazen kırıldığın yerden yeniden filizlenmeyi, bazen de bütün yorgunluğuna rağmen umuda tutunmayı öğretiyor.

Hayat, hiç düşmemiş olmayı değil; düştüğünde yeniden ayağa kalkacak cesareti, her şeye rağmen yeniden başlayacak bir gönlü istiyor.

Ve belki de bütün mesele, dünyayı değiştirmek değil; ona hangi gözlerle baktığımızı değiştirebilmektir.

Çünkü hayatın direksiyonunda olmak, her zaman gaza basmak değildir. Bazen durmayı, bazen yol vermeyi, bazen de yanlış yoldan dönmeyi bilmektir.

Bugün direksiyon başında öğrendiğim en güzel şey şu oldu: İnsan yalnızca nereye gittiğini değil, nasıl bir insan olarak yol aldığını da bilmeli.

Teşekkürler İlhan Hocam; bana yalnızca direksiyon tutmayı değil, hayatın yolları üzerine düşünmeyi de hatırlattığınız için… 

Ayrıca bana bu yolculukta eşlik efen Aydın Kesen ve Fikret Karacs hocalarıma ve bizi bekleyen Fatma Daşbaş ablama  çok teşekkürler ederim hülasa hayat iyiler ile güzel