EVİN LİDERİ ÇOCUK OLURSA, YARININ BEDELİNİ KİM ÖDER?

EVİN LİDERİ ÇOCUK OLURSA, YARININ BEDELİNİ KİM ÖDER?

Bir ev düşünün… Anne konuşamıyor, baba sözünü geçiremiyor. Çocuğun her isteği emir, her itirazı kriz, her hayır cevabı aile içinde bir savaşa dönüşüyor. Anne baba, çocuğu üzmemek adına kendi doğrularından vazgeçiyor; huzur bozulmasın diye yanlışlara sessiz kalıyor. Oysa bazen bir çocuğu üzülmekten korumak, onu hayatın gerçeklerinden mahrum bırakmaktır.

Çocuğun evde söz sahibi olması başka, evin bütün kurallarını belirlemesi başkadır. Çocuk elbette dinlenmeli, fikri sorulmalı, duyguları önemsenmelidir. Fakat ailede sevgi kadar sınır, şefkat kadar sorumluluk da bulunmalıdır. Çünkü çocuk, yalnızca sevilerek değil, gerektiğinde kendisine hayır denilerek de büyür.

Bugün bazı anne babalar, kendi çocukluklarında yaşadıkları yoksunlukları çocuklarına yaşatmamak için büyük çaba gösteriyor. “Ben alamadım, o alsın. Ben üzülerek büyüdüm, o hiç üzülmesin.” Bu düşüncenin ardında çoğu zaman tertemiz bir sevgi vardır. Fakat sevginin ölçüsü, çocuğun her istediğini yerine getirmek değildir. Her isteği karşılanan çocuk, zamanla isteklerinin bir başkasının imkânı ve emeği üzerinde yükseldiğini unutabilir. Başkalarının duygularını anlamakta, reddedilmeyi kabullenmekte ve kendi sorumluluğunu taşımakta zorlanabilir.

Narsisistik özellikler tek başına şımartılmanın sonucu değildir. Çocuğun kişilik gelişimi; aile içindeki tutumlar, sınırlar, duygusal ilişkiler ve pek çok başka etkenle şekillenir. Ancak çocuğa sürekli ayrıcalık tanımak, hatalarını görmezden gelmek ve başkalarının ihtiyaçlarını önemsizleştirmek, sağlıklı ilişkiler kurmasını güçleştirebilir.

Asıl mesele, evin liderinin kim olduğu değil; o evde kimin sorumluluk aldığıdır. Anne babanın görevi çocuğun önünde eğilmek de onu ezmek de değildir. Ona sevginin yanında adaleti, özgürlüğün yanında sorumluluğu, hakkını aramanın yanında başkasının hakkına saygıyı öğretmektir.

Çocuğuna her istediğini veren değil, her istediğinin doğru olmadığını öğreten anne baba, gerçek sevgiyi gösterir. Çünkü evde sınır tanımayı öğrenemeyen çocuk, hayatın sınırlarıyla karşılaştığında zorlanabilir. Anne babalık, çocuğun önünde eğilmek de onu ezmek de değildir; elinden tutup doğruyu yanlıştan ayırmayı öğretmektir. Unutmayalım: Çocuğuna bugün sorumluluk vermeyen, yarın onun sorumsuzluğunun sonuçlarını karşısında bulabilir.