Menfaatin Kardeşliği

Son yıllarda fark ettiğim bir şey var; insanlar yalnızlaşmıyor, insanlık yalnızlaşıyor.

Eskiden dostluk vardı. Karşılıksız bir selamın, samimi bir sohbetin, bir bardak çayın hatırı vardı. İnsanlar birbirlerini makamına, parasına, çevresine göre değil; karakterine göre değerlendirirdi. Şimdi ise birçok ilişkinin temelinde ne sevgi var ne saygı… Sadece menfaat var.

Ne acıdır ki bazı insanlar sizi siz olduğunuz için değil, onlara ne sağlayabileceğiniz için seviyor. Telefonunuz çaldığında arayan kişinin sizi özlediğini sanıyorsunuz. Sonra konuşmanın birkaç dakikasında anlıyorsunuz ki mesele siz değilmişsiniz. Mesele sizin imkânlarınız, çevreniz, bağlantılarınız ya da işlerine yarayabilecek tarafınızmış.

İşleri düşünce “kardeşim” olursunuz.

İşleri bitince sıradan bir yabancı…

Hatta bazen daha da kötüsü…

Yüzünüze dost görünenlerin, arkanızdan farklı konuştuğunu duyarsınız.

İnsan bu duruma kızmıyor aslında. İnsan, değer verdiği kişilerden bunu görünce hayal kırıklığına uğruyor. Çünkü düşmandan kötülük beklersiniz ama dost bildiğinizden, abi dediğinizden vefa beklersiniz.

Ne yazık ki günümüzde bazı insanlar “abi” sıfatını taşımayı seviyor ama abiliğin sorumluluğunu taşımıyor. Kardeşim dedikleri insanı korumak yerine kullanmaya çalışıyorlar. Yol göstermek yerine önünü kesiyor, yüzüne güldükleri insanın arkasından konuşabiliyorlar.

Oysa abi olmak yaşla değil, karakterle olur.

Dost olmak sözle değil, davranışla olur.

Ve insan olmak da menfaat bittiğinde belli olur.

Bugün birçok insanın hayatındaki en büyük problem parasızlık değil, güvenecek insan bulamamaktır. Çünkü çıkar ilişkileri o kadar normalleşti ki samimiyet artık istisna haline geldi. Herkes bir şey almaya çalışıyor ama çok az kişi bir şey vermeyi düşünüyor.

Sosyal medyada yüzlerce dostu olan insanlar, zor günlerinde birkaç kişiyi bile yanlarında bulamıyor. Çünkü dost görünenlerin bir kısmı aslında dost değil; sadece şartlar uygun olduğu sürece yakın duran insanlar.

Menfaatin olduğu yerde sadakat olmaz.

Menfaatin olduğu yerde samimiyet uzun sürmez.

Menfaatin olduğu yerde dostluk sadece çıkar devam ettiği kadar yaşar.

Fakat vefa öyle değildir. Vefa, işiniz yokken de arayan kişidir. Vefa, düştüğünüzde el uzatan kişidir. Vefa, sizin olmadığınız yerde sizi savunan kişidir. Vefa, arkanızdan konuşmak yerine arkanızda duran kişidir.

Belki de yeniden öğrenmemiz gereken şey budur. İnsanları kullanarak değil, kazanarak yaşamak… Dostluğu çıkar hesabına çevirmemek… Bir insana sadece işimiz düştüğünde değil, hiçbir sebep yokken de hâlini sormak…

Çünkü bu dünyada herkes bir şeyler kazanmanın peşinde. Makam, para, güç, çevre…

Ama çoğu insanın unuttuğu bir gerçek var:

Menfaatle kurulan her ilişki, menfaat bittiği gün sona erer.

Karakterle kurulan dostluklar ise yıllara meydan okur.

Tercih hepimizin önünde duruyor.

İnsan mı olacağız, yoksa birbirini kullanmaya çalışan kalabalıkların bir parçası mı?