HİÇ GÜNAYDINIM KALMADI

HİÇ GÜNAYDINIM KALMADI

Aylardan Kasım…

Ya üzerimden bu yaftayı alın,

Ya da beni asın!

Aylardan Kasım…

Hz. Ali’nin hileyle elinden alınan hakkını hatırlayın.

Torunu Kasım’ın Kerbelâ’da kesilen başını,

Zeynelâbidin’in zulümle kuşatılan ömrünü,

Yezid’in adını tarihe kara bir leke olarak yazdıran zalimliğini unutmayın.

Çünkü bazı acılar vardır;

Yalnızca bir insanın değil,

Bir tarihin, bir vicdanın ve bir ömrün yarasıdır.

Ne geleceğini bilir insan,

Ne de kimin hangi yüzle çıkacağını karşısına…

Bazen bir iftiranın kurbanı olur;

Bir gülün dikeninden değil,

İnsan elinden açılır en derin yara.

Bir günaydın sığmıyorsa güne,

Kasım’ın ayazı çöker yüreğine.

Kışla bahar arasında kalır ömrü;

Bir yanı hâlâ bekler,

Bir yanı çoktan vazgeçmiştir.

Dünyaya bir acaba ile bakar insan.

Bir ses bekler, bir söz, bir merhaba…

Oysa bazen tek bir kelime

Dağları yerinden oynatır yüreğinde.

Sevildiğini bilse insan,

Baharı cebinde değil, yüreğinde taşır.

En uzun gecenin koynunda bile

Bir sabaha inanır,

Direnerek yaşar.

Ama beklemek de tükenir bir gün.

Pencerelerde ışıklar yanar,

Her evde bir hayat devam eder.

Sen kendi karanlığında susarsın.

Kimse bilmez hangi gecenin içinde

Kaç kez kendinden vazgeçtiğini…

Benim de artık hiç günaydınım kalmadı.

İçimde sabaha çıkan yollar kapandı.

Ne kapımı çalan bir ses var,

Ne de dönüp gelecek bir bahar…

Kasım geçer, kış geçer,

Toprağın bağrından yeniden yeşerir dallar.

Ama bazı yaralar vardır;

Ne merhem tanır ne de mevsim.

İnsan bazen birini değil,

Onunla kurduğu bütün bir hayatı kaybeder.

Dünya yeniden aydınlanır,

Ama insanın içinde gece dinmez.

Yine de her Kasım başka bir şey uyanır içimde…

Bir kuş kanat vurur hücremin karanlığına.

Paslı kilitler çözülür,

Demir kapılar sökülür yerinden.

Yıllardır boğazımda düğüm olan sözler

Bir çığlık olup düşer dağlara.

Dört duvar yıkılır,

Zincirler kırılır.

Mazlumun başı eğilmez artık.

Ne bir sevdanın önünde diz çökerim

Ne de özgürlüğümü bir başkasının insafına bırakırım.

Çünkü bazı kuşlar kafeslerinden kaçmaz;

Kafeslerini gökyüzüne çevirir.

Aylardan Kasım…

Hücremin kapıları açılır.

İçimden bir kuş değil,

Bir ömür kanatlanır.

Varsın hiç günaydınım kalmasın;

Ben artık karanlığa mahkûm değilim.

Çünkü insan bazen en büyük özgürlüğe,

Kimsenin dönmesini beklemeden,

Kimseye boyun eğmeden,

Kendi içindeki zincirleri kırarak kavuşur.

Ve bir gün anlar ki;

Bazı sabahlar başkasından beklenmez.

İnsan kendi karanlığından doğar.