BİR DOKTORUN GÜLÜMSEYEN YÜZÜ, BAZEN EN GÜZEL İLAÇTIR

Abdurrahman Doktor’u görünce insanın içinden bir kez daha “İyi ki böyle insanlar var!” demek geliyor. Öyle mütevazı, öyle samimi, öyle sıcakkanlı ve sevgi dolu ki… İnsana yalnızca bir doktorla değil, aynı zamanda gönüllere dokunmayı bilen güzel bir insanla karşılaştığını hissettiriyor.

Zaman zaman sağlık kurumlarında yaşanan olumsuz davranışları, hastaların incindiği, kendilerini değersiz hissettiği bazı olayları duyuyoruz. Elbette bunları bütün doktorlarımıza mal etmek ne doğru ne de adil olur. Çünkü gecesini gündüzüne katan, kendi yorgunluğunu unutup hastasına şifa olmaya çalışan, insan hayatını her şeyin üzerinde tutan nice kıymetli sağlık çalışanımız var. Ancak güzel örnekleri de dile getirmek, takdir etmek ve çoğaltmak gerekiyor.

İşte Abdurrahman Doktor da benim gözümde böyle güzel örneklerden biri. Onu görünce ister istemez başka davranışlarla kıyaslıyor, keşke bütün doktorlarımız hastalarına bu kadar güler yüzlü, sevecen ve içten yaklaşabilse diye düşünmeden edemiyorum.

Biliyorum, doktorlarımızın iş yükü ağır. Polikliniklerin yoğunluğu, bitmek bilmeyen hasta sıraları, nöbetler, sorumluluklar ve zamanla yarışmak hiç kolay değil. Onların da yorulmaya, dinlenmeye, bazen kendilerini iyi hissetmemeye hakları var. Kimse bir doktordan her an kusursuz olmasını bekleyemez. Fakat bütün bu yoğunluğun içinde insan olduğumuzu, karşımızdakinin de insan olduğunu unutmamak gerekiyor.

Çünkü hastaneye gelen herkes yalnızca bir hastalıkla gelmiyor. Kimi korkusunu, kimi çaresizliğini, kimi ağrısını, kimi de bir umut arayışını taşıyor. 

Bazen bir hastanın ihtiyacı yalnızca ilaç değil; kendisini dinleyen bir çift kulak, gözlerinin içine bakarak konuşan bir insan ve içten bir gülümsemedir.

Bir doktorun bilgisi hastalığı tedavi ederken, yaklaşımı hastanın yüreğine dokunur. Bir tebessüm, güzel bir söz, sabırla dinlemek… Bunların reçeteye yazılmadığını biliyoruz ama iyileşme yolculuğunda ne kadar kıymetli olduklarını da inkâr edemeyiz.

Abdurrahman Doktor’a bu güzel yaklaşımı için teşekkür ediyorum. Dilerim onun gibi insanlığı mesleğinin önüne değil, tam da merkezine koyan insanların sayısı artsın.

Aslında mesele şu; meslek insanı tanıtır ama insanlık onu sevdirir. Şifa dağıtan eller kadar, o ellere yön veren güzel bir yüreğe de ihtiyacımız var.