BİR ATATÜRK’Ü SEVMEYENİ SEVMEM!

BİR ATATÜRK’Ü SEVMEYENİ SEVMEM!

“Bir Atatürk’ü sevmeyeni sevmem, bir de Atatürk hakkında yalan yanlış konuşulurken aptalca dinleyeni sevmem…”

Bazı cümleler vardır, uzun uzun açıklanmaya ihtiyaç duymaz. Çünkü içinde yalnızca bir düşünce değil, bir duruş taşır. Bu söz de benim için tam olarak böyledir.

Atatürk’ü sevmek, yalnızca bir portreyi duvara asmak, her 10 Kasım’da bir fotoğraf paylaşmak ya da millî bayramlarda birkaç güzel cümle kurmak değildir. Atatürk’ü sevmek, her şeyden önce onun hangi karanlığa karşı mücadele ettiğini, hangi şartlarda bir milletin kaderini değiştirdiğini ve gelecek nesillere nasıl bir Cumhuriyet bıraktığını anlayabilmektir.

Bugün ne yazık ki Mustafa Kemal Atatürk hakkında konuşmayı, tarih bilmeden hüküm vermek sanan bir anlayışla karşı karşıyayız. Birkaç kulaktan dolma bilgiyle koskoca bir mücadeleyi küçümseyenler, tarihî gerçekleri ideolojik hesaplarına göre eğip bükenler ve en kötüsü de bütün bunları hiçbir sorgulamaya tabi tutmadan dinleyenler var.

İşte benim asıl itirazım burada başlıyor.

Çünkü cehalet yalnızca bilmemek değildir. Cehalet, öğrenme imkânı varken gerçeğe sırt çevirmektir. Bir yalanı araştırmadan kabul etmek, sonra da o yalanı başka insanlara hakikatmiş gibi anlatmaktır.

Kimse Atatürk’ü sevmek zorunda değil. Sevgi emirle, baskıyla ya da kanunla oluşmaz. Fakat hiç kimsenin tarihî gerçekleri çarpıtmayı, iftira atmayı ve bir milletin bağımsızlık mücadelesini yok saymayı düşünce özgürlüğünün arkasına saklamaya hakkı olduğunu düşünmüyorum.

Eleştiri başka şeydir, iftira başka.

Tarihi tartışmak başka şeydir, tarihi tahrif etmek başka.

Ve en önemlisi, bir düşünceye sahip olmak başka şeydir, başkalarının düşüncelerini sorgulamadan benimsemek bambaşka.

Ben Atatürk’ü kusursuz bir insan olduğu için değil, bütün insani yönleriyle birlikte büyük bir tarihsel sorumluluğu üstlendiği için değerli buluyorum. Onun en büyük mirasının da kendisine sorgusuz sualsiz bağlı insanlar değil, aklını kullanabilen, araştıran ve gerektiğinde itiraz edebilen nesiller olduğuna inanıyorum.

Bu yüzden Atatürk’ü savunmanın en güçlü yolu bağırmak değil, bilmektir. Hakaret etmek değil, belgeyle konuşmaktır. Ezberlenmiş cümlelere sığınmak değil, tarih okumaktır.

Ancak sessizlik meselesini de unutmamak gerekiyor.

Bir ortamda Atatürk hakkında açıkça yalan söylenirken herkesin susmasını normal karşılayamam. Elbette her susan insan söylenenleri onaylamaz. Bazen tartışmaya girmek istemez, bazen de ne söyleyeceğini bilemez. Fakat bir toplumda yalanlar sürekli alkışlanıyor, doğrular ise rahatsızlık vermesin diye saklanıyorsa orada yalnızca tarih değil, toplumsal hafıza da yara alır.

Unutmayalım ki Cumhuriyet yalnızca geçmişte kazanılmış bir zafer değildir. Aynı zamanda bugün korumamız gereken bir düşünce, yarınlara taşımamız gereken bir sorumluluktur.

Benim meselem bir insanı sevmeye zorlamak değil. Benim meselem, hakikatin karşısında cehaletin bu kadar rahat konuşabilmesi.

Çünkü bir millet, tarihini eleştirdiği için değil; tarihini öğrenmekten vazgeçtiği zaman kaybetmeye başlar.

Ve ben, Atatürk hakkında herkesin aynı şeyi düşünmesini değil, herkesin konuşmadan önce ne hakkında konuştuğunu bilmesini istiyorum.

Atatürk’ü sevmek benim tercihimdir. Onun hakkında söylenen yalanlara karşı çıkmak ise vicdani sorumluluğum.

Atamın ahirete intikalinin seneyi devriyesinde rahmetle anıyor, emanetlerinin bir emanetçisi olarak aziz hatıralarının önünde saygılarımla eğiliyorum...

Çünkü bazı insanlar tarihe yalnızca adını yazdırır. Bazılarıysa bir milletin kaderini yeniden yazar. Mustafa Kemal Atatürk, ikincisidir.