Ganira Paşayeva’nın Mirası: Türk Dünyasına Bırakılan Büyük Emanet

Bazı insanlar hayatımızdan geçip gitmez. Ardında bir ses, silinmeyen düşünceler ve kendilerinden sonra taşınacak büyük bir emanet bırakırlar. Ganira Paşayeva da böyle bir isimdi.

Onu yalnızca Azerbaycan'ın cesur bir sesi, siyaset dünyasının önemli bir şahsiyeti olarak tanımlamak, bıraktığı mirasın büyüklüğünü anlatmaya yetmez. Paşayeva; yazarlığı, gazeteciliği, şiire olan ilgisi ve en önemlisi Türk dünyasına dair güçlü vizyonuyla hafızalarda yer edindi.

Bize ne bıraktı?

Ganira Paşayeva'nın en önemli miraslarından biri, Türk dünyasını yalnızca siyasi sınırlar üzerinden değil, ortak bir kültür ve gönül coğrafyası olarak görmesiydi.

Bakü ile Ankara'yı, Taşkent ile Astana'yı birbirinden uzak başkentler olarak değil, ortak bir medeniyetin parçaları olarak değerlendirdi. Türk dünyasının birlikteliğinin yalnızca siyasi toplantılarda değil; edebiyatta, sanatta, tarihte, dilde ve kültürde güçlenmesi gerektiğine inandı.

Dede Korkut'un kopuzundan Yunus Emre'nin nefesine, Ahmet Yesevi'nin mirasından Fuzuli'nin eserlerine uzanan ortak bir kültür havzasının yeni nesillere aktarılması gerektiğini savundu.

Asıl muhasebe şimdi başlıyor

Peki, onun anlattıklarını ne kadar anlayabiliyor ve gelecek kuşaklara ne kadar aktarabiliyoruz?

Aynı kökten beslenen toplumların birbirlerinin edebiyatına, tarihine ve hikâyelerine hâlâ yeterince aşina olmaması üzerinde düşünmemiz gereken önemli bir konu.

Çocuklarımıza Orhun Yazıtları'nı, Fuzuli'yi, Dede Korkut'u ve Ahmet Yesevi'yi ortak bir medeniyetin parçaları olarak yeterince anlatabiliyor muyuz?

Belki de Paşayeva'nın ardından yapılması gereken en önemli muhasebe tam olarak burada başlıyor.

Ortak hafızadan uzaklaştıkça aynı medeniyetin çocukları arasında görünmez mesafeler oluşuyor. Coğrafi sınırlar aşılabilir; ancak gönüller arasındaki mesafeleri kapatmak için ortak değerlere ve güçlü bir hafızaya ihtiyaç var.

Şimdi söz sırası bizde

Ganira Paşayeva'yı anmak kolay. Onun ardından güzel sözler söylemek, fotoğraflarına bakıp geçmişi yad etmek de kolay.

Zor olan ise onun ömrünü adadığı fikirleri bugünün dünyasında yaşatabilmek.

27-28 Eylül tarihlerinde gerçekleştirilecek uluslararası kongreler ve akademik buluşmalar elbette önemli. Ancak asıl buluşmanın yalnızca salonlarda değil, insanların vicdanında ve zihninde gerçekleşmesi gerekiyor.

Çünkü bir insanın bıraktığı miras, adına düzenlenen etkinliklerin sayısıyla değil, fikirlerinin kendisinden sonra ne kadar yaşatıldığıyla ölçülür.

Emanet artık bizim

Makamlar geçici, şöhret gelip geçici, insan ömrü ise kısa. Kalıcı olan ise bir insanın inandığı değerlerin başka yüreklerde yeniden hayat bulmasıdır.

Eğer Ganira Paşayeva'nın bıraktığı meşaleyi ileriye taşıyamazsak, ortak Türk dünyası idealini çocuklarımızın dünyasında güçlendiremezsek ve aramızdaki gönül köprülerini sağlamlaştıramazsak, onun bıraktığı emanetin bir parçası eksik kalacaktır.

İsimler zamanla unutulabilir, fotoğraflar eskiyebilir. Ancak fikirler yaşamaya devam ettiği sürece bir milletin hafızası da yaşamaya devam eder.

Ganira Paşayeva bize yalnızca hatırlanacak bir isim değil, yürünecek bir yol ve korunacak bir kardeşlik bıraktı.

Şimdi söz sırası bizde.

Haber Merkezi: Şerife Bozoğlan EKER