Pişkinlik Rejiminin Bilançosu

​Türkiye ekonomisi ve kurumsal yapısı, uzun süredir birikmekte olan tahribatın sonuçlarıyla yüzleşmektedir. Yıllardır süregelen "şahlanıyoruz" edebiyatı, bugün çöküntünün, denetimsizliğin ve finansal manipülasyonların yarattığı enkaz altında kalmıştır. Ortada ne üretime dayalı bir ekonomi modeli ne de liyakata dayalı bir devlet mekanizması kalmıştır; geriye kalan, halkın cebini hedefe koyan kurumsal bir yağma düzenidir. 

​Ekonomideki tablonun en belirgin göstergesi, üretim çarklarının durma noktasına gelip finansal manipülasyon alanlarının tek kazanç kapısına dönüştürülmesidir. Fabrika kurmanın, teknoloji geliştirmenin ve katma değer yaratmanın cazibesini yitirdiği bu yapıda; şirketler bile ana faaliyetlerinden değil, yüksek faiz ve finansal spekülasyonlardan kâr elde eder hale getirilmiştir. 

​Yüz binlerce küçük yatırımcıyı sarsan fon krizleri ve borsa manipülasyonları, sistemik bir denetimsizliğin ve göz yumma kültürünün sonucudur. İktidarın "ekonomi tıkırında" propagandası yaparken arkada yarattığı yapı; vur-kaç finansmanı, borsa balonları ve iktidara yakın isimlerin kolay yoldan servet transferi sağladığı çürük bir pazar alanından ibarettir. 

​Devletin asli görevi piyasayı, tasarruf sahibini ve kamu menfaatini korumaktır. Oysa SPK gibi özerk ve denetleyici olması gereken kurumların krizler patlak verene kadar kılını kıpırdatmaması, erken uyarı mekanizmalarının bilerek ya da isteyerek devre dışı bırakıldığını gösteriyor. Yangın büyüyüp evi sardıktan sonra itfaiyeci rolüne soyunmak, yıllardır süren ihmali ve göz yummayı gizlemeye yetmez. 

​Skandallar ortaya saçıldığında iktidar kanadından yükselen sesler yine şaşırtmamaktadır: Sorumluluğu dış güçlere, muhalif belediyelere ya da birkaç "günah keçisine" yıkıp sıyrılma çabası. Yirmi dördüncü yılına giren bir iktidarın hâlâ "bizim haberimiz yoktu" ya da "kandırıldık" masalına sığınması, siyasi ciddiyetsizliğin ve halkın aklıyla dalga geçmenin en somut ifadesidir.

​Diplomasi şovları, dev gemi karşılama törenleri ve içi boş "çağ atladık" nutukları, vatandaşı pazar filesini dolduramaz hale getiren acı gerçekleri örtmeye yetmiyor. Emeklinin, çalışanın ve gencin geleceğinin çalındığı bu sistemde; iktidarın tek derdi koltuğunu koruyacak yeni siyasi mühendislikler yapmaktır. 

​Türkiye’nin önündeki tablo nettir: Sürdürülemez bir borç-faiz spirali, çökmüş denetim mekanizmaları ve kendi yarattığı enkazı temizleme kapasitesini çoktan kaybetmiş, tek işlevi rant dağıtmak olan bir iktidar. İllüzyon bitmiş, makyaj dökülmüş, gerçeğin çıplaklığı ortada kalmıştır.