Kozadan Çıkmayı Göze Alanların Hikâyesi

Kozadan Çıkmayı Göze Alanların Hikâyesi

Her büyük hikâye, büyük bir gürültüyle başlamaz.

Bazen bir tohumla başlar…

Bazen bir cümleyle…

Bazen de kimsenin önemsemediği küçük bir cesaretle.

Konya’nın kenevir hikâyesi de böyle başladı.

Kenevir ekimi için izin alındığında, Mustafa Özaydın isimli cesur bir çiftçimiz çıktı ve:

“Ben ekerim.” dedi.

Belki o gün yalnızca bir tarlaya tohum atıldı.

Ama aslında toprağa bir hayalin ilk tohumu bırakılıyordu.

Sonra o küçük hareket, büyümeye başladı.

İşte burada Harun Meral’in rolü belirginleşti.

Meral, bu meseleyi yalnızca bir tarım faaliyeti olarak görmedi. Kenevirin tarladan çıkıp sanayiye, üreticiye, kooperatifleşmeye ve katma değere uzanan büyük bir dönüşümün parçası olabileceğine inandı.

İnsanları bir araya getirdi.

Farklı yerlerde filizlenen düşüncelerin ortak bir hedefte buluşmasına katkı sağladı.

Çünkü bazı insanlar bir fikri sadece konuşur.

Bazıları ise o fikrin arkasında durur, emek verir ve büyümesi için mücadele eder.

Asıl hikâye belki de burada başlıyor.

Bir kelebeği düşünün…

Kelebek olmadan önce kozadadır.

Dışarıdan bakıldığında sessizdir.

Hareketsizdir.

Ama içeride büyük bir mücadele vardır.

Kozadan çıkmak kolay değildir.

Kanatlarını açabilmek için önce o dar kabuğu kendi gücüyle parçalamak zorundadır.

Ve o mücadele olmadan kelebek, kelebek olamaz.

Konya’nın kenevir hikâyesi de biraz böyle.

Yılların alışkanlıklarını, “olmaz” denilenleri, bürokrasiyi, ön yargıları ve zorlukları aşmak gerekiyor.

Kolay değil.

Ama zaten değerli olan hiçbir dönüşüm kolay gerçekleşmiyor.

Kozayı kırmadan kanat açılmıyor.

Bugün Konya’da kenevir adına atılan adımlara bakarken yalnızca bugünü değil, o ilk günleri de hatırlamak gerekiyor.

Bir çiftçinin cesaretiyle başlayan yolculuk…

Harun Meral gibi insanların sahiplenmesiyle büyüyen ortak irade…

Kooperatifleşme düşüncesi…

Ve sonunda tarım ile sanayiyi aynı hedefte buluşturma hayali…

Bütün bunlar, küçük bir hareketin nasıl büyük bir dönüşüme dönüşebileceğinin hikâyesidir.

Belki bugün hâlâ kozadayız.

Belki kanatlar tam olarak açılmadı.

Belki önümüzde aşılması gereken daha çok engel var.

Ama artık önemli olan başka bir şey:

Kozanın içinde ne olduğunu biliyoruz.

Ve çıkmak için mücadele eden bir irade var.

Çünkü bazı hikâyeler, dışarıdan bakıldığında sessizliktir.

Oysa içeride büyük bir değişim yaşanıyordur.

Konya’nın kenevir hikâyesi de böyle…

Bir çiftçinin “Ben ekerim” sözüyle başlayan…

İnsanların omuz vermesiyle büyüyen…

Ve bugün geleceğe doğru kanat açmaya hazırlanan bir hikâye.

Belki yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda herkes bugünün değerini daha iyi anlayacak.

Ve diyecekler ki:

“O gün sadece kenevir ekilmemişti.

Bir geleceğin tohumu toprağa bırakılmıştı.”

Çünkü hayat bize şunu öğretir:

Kelebek, kanatlarını kozadan çıktıktan sonra değil; kozayı kırmaya cesaret ettiği gün kazanmaya başlar.

Ve bazen…

Bir çiftçinin toprağa bıraktığı küçücük bir tohum, yıllar sonra bir şehrin geleceğine dönüşür.