GURBETÇİ ÜVEY EVLAT DEĞİL, GÖNÜL ELÇİSİDİR

Gurbetten dönüşler yavaş yavaş başlıyor. Yıllardır olduğu gibi bu toprakların evlatları, valizlerine biraz eşya, yüreklerine ise tarif edilmesi zor bir hasret koyarak memlekete geliyor. Kimi duygusunu anlatamıyor, kimi özlemini kelimelere dökemiyor. Söylediği bir söz, yaptığı bir davranış bazen yanlış anlaşılıyor. Çünkü ne onlar gurbete gittikleri günkü insanlar artık, ne de biz onları uğurladığımız yerde kaldık.

Gurbet böyle bir şeydir. İnsan kilometrelerce uzakta yaşarken memleketine hem yaklaşır hem uzaklaşır. Hasret büyür, alışkanlıklar değişir, hayat başka bir ritme bürünür. Döndüğünde ise bıraktığı sokak aynı sokak olsa bile kendisi artık aynı insan değildir. Bu yüzden birbirimizi anlamaya biraz daha fazla gayret etmeliyiz.

“Memnun değilsen dön, vatanına gel!” demek kolaydır. Oysa gurbetçinin hayatı yalnızca bir tatil meselesi değildir. Orada kurulmuş bir düzen, verilmiş emekler, yetişmiş çocuklar, sorumluluklar vardır. Buna rağmen her yıl izin zamanında yönünü Türkiye’ye çeviriyorsa, bunda küçümsenecek değil, üzerinde düşünülecek bir bağ vardır.

Artık “Almancı”, “gurbetçi” gibi kelimeleri ötekileştirmenin aracı olmaktan çıkaralım. Onlara kıskançlıkla, küçümseyerek ya da “nasıl olsa parası var” anlayışıyla bakmayalım. Gurbette yaşayan Türkleri, dünyanın dört bir yanındaki ücretsiz gönül elçilerimiz olarak görelim.

Atalarımız bir zamanlar Viyana kapılarına kadar gitti. Bugün Türkler dünyanın dört bir yanında yaşıyor. Berlin’de, Paris’te, Amsterdam’da, Brüksel’de, Londra’da ve daha nice şehirde Türkçe konuşan, bayramda memleketini arayan, sofrasında memleket yemeklerini yaşatan insanlar var. Bununla gurur duymak varken neden onları hor görelim?

“Vergi ödüyor musunuz?” diye sormak da neyin göstergesidir? Elbette ödüyoruz. Türkiye ile bağını koparmayan, yatırımını memleketine yapan, parasını burada harcayan, ailesini, evini, toprağını burada yaşatan insanları yalnızca cebindeki para üzerinden değerlendirmek büyük haksızlıktır.

Üstelik gurbetçi turist değildir. Turist gelir, gezer ve gider. Gurbetçi ise gelirken memleketini seçer. Tatilini başka ülkelerde, daha ucuza yapabilecekken kendi toprağına gelir. Esnafa, otelciye, lokantacıya, akaryakıtçıya, markete, köylüye, üreticiye katkı sağlar.

Her ailede bir gurbetçi vardır neredeyse. Onların çocukları da bizim çocuklarımızdır.

Gurbetçilerimizi, özellikle gençlerini küstürmeyelim.

Çünkü insanı memleketinden uzaklaştıran yalnızca kilometreler değildir; bazen bir bakış, bir söz, bir dışlanmışlık duygusu da uzaklaştırır.

Onlara “Neden geldin?” diye değil, “Hoş geldin, iyi ki geldin” diyelim.

Çünkü gurbetçinin valizinde yalnızca eşya yoktur; memleket hasreti vardır.