Fatıma Kızıma…

Fatıma Kızıma…

Biz, işe sefer tasıyla giden adamların çocuklarıyız kızım.

Onların bir sefer tası, bir de memleket gibi taşıdıkları tasaları vardı. Ekmeklerini bölüşmeyi, dertlerini paylaşmayı, yoklukta bile onurlarını korumayı onlardan öğrendik.

Çünkü biz, tasası olmayanın davası olmaz diye ezberledik kızım.

Oysa şimdi, darlık nedir bilmeyenlerin her şeyi kendi darasıyla tarttığı bir çağdayız.

Bak kızım…

İnsan düşmüş dara, sen hâlâ sığmıyorsun kabına.

Bir lokma ekmeğe muhtaç olanlar var; sen sahip olduklarınla yetinmiyorsun.

Açlığın olduğu yerde şımarıklık, adı konulmamış bir vicdansızlıktır.

Şimdi soruyorum sana kızım:

Madem yaşıyorsun, madem nefes alıyorsun, Rabbine olan yakınlığın ne kadar?

Unutma kızım, insanı büyüten sahip oldukları değil, başkasının yokluğunu ne kadar hissedebildiğidir.

Çünkü biz, insan olmayı yalnızca kendimiz için yaşamaktan ibaret sanmadık.

Rabbine yakınlığını merak ediyorsan kızım, dön bir de yoksulun sofrasına bak.

Belki de aradığın yakınlık, uzattığın bir lokmada; belki senin fark etmediğin bir gözyaşında saklıdır.

Zira kızım, insanın inancı dilinde, merhameti yüreğinde değilse; ne kadar yükselirse yükselsin, bir insanın gönlüne eğilmediği sürece hep eksik kalır.

Unutma kızım…

Allah’a yakın olmanın yolu, O’nun yarattıklarına uzak kalmaktan geçmez.

Ve bazen bir insanın gönlüne dokunmak, binlerce sözle anlatılan inançtan daha fazlasını söyler.

Çünkü insan, yalnızca alnını secdeye koyduğunda değil, bir mazlumun derdine eğildiğinde de kulluğunu gösterir.