CEHALET VE BEN ZATEN BİLİYORDUM

İşlenilen günahların, yenilen haramların, yapılan zulümlerin, söylenilen yalanların, hortumların, rüşvet ve irtikâbın, nepotizm ve iltimasın, nüfuz ticareti ve ihale fesatçılığının, kara para aklama ve vergi kaçakçılığının, görevi kötüye kullanma ve zimmetin, nitelikli dolandırıcılık ve vurgunculuğun, peşkeş ve talanın, toplumsal yozlaşma, siyasi kirlenmişliğin ve hatta muhterisliğin üzerini tehdit, şantaj, baskı ve korku ile örtemezsiniz. Hakikat, üzerine ne kadar örtü serilirse serilsin, bir gün mutlaka üzerindeki örtüyü aralar ve kendisini gösterir. Üzeri örtüldüğü düşünülen her hakikat, ortadan kalkmaz; yalnızca hesabının verileceği günü bekler. Bir toplumun başına gelen musibetler yalnızca düşmanın gücünden, hilelerinden ya da kurduğu tuzaklardan veya zekâsının keskinliğinden değil; o toplumun kendi cehaletinden gelir. Cehalet, sadece bir şeyi bilmemek değil; düşünmemek, sorgulamamak ve hakikati aramamaktır. Yanlışı gördüğü hâlde susmak, zulmü bildiği hâlde görmezden gelmek, gücün karşısında eğilip hakikat karşısında dilsizleşmektir. Doğruyu yanlıştan ayırt edecek basiretten ve gördüğü haksızlığa karşı ses çıkaracak ahlaki cesaretten mahrum kalmaktır. Allah; aklını kiraya veren, birilerini putlaştıran, onları ilah, rab veya tanrı mertebesine çıkaran, hak ile bâtıl arasındaki ölçüyü şaşıran, dini kendi çıkarları uğruna esir eden ve halkına zulmeden zalimler karşısında sessiz kalan cahil bir topluma yardım etmez. İslam akıl dinidir… İlk emri “Oku” olan İslam; kâinatı, insanı, yaratılışı, olayları anlamlandırmayı, sorgulamayı, varlıkların arkasındaki hikmeti anlamayı, yaratılış gayesini derinlemesine düşünmeyi, aklı aktif bir şekilde kullanmayı, doğru ile yanlışı ayırt etmeyi, bilgiyi hafızada tutup ondan ders çıkarmayı, geçmişteki olaylardan ibret almayı, bir işin sonunu, arka planını ve gelecekteki sonuçlarını hesaba katarak planlı ve bilinçli hareket etmeyi tavsiye eder. İslam, aklını başkasına teslim edenlerin değil; aklıyla hakikati arayan, vicdanıyla hakkı gözeten, ilmiyle cehalete karşı duran ve faziletiyle insan olan mütefekkir insanların dinidir. Bir toplumun en büyük felaketi, düşmanının güçlü olması değil; kendi cehaletinin farkında olmaması, atı alan Üsküdar'ı geçtikten sonra bilgelik taslaması,  ukala ukala “ben zaten biliyordum” diye ahkam kesmesidir.