Ben daha yirmi yaşındayım.

Çocukluğum bu sokaklarda geçti, büyümem de bu topraklarda oldu. Bana vatan sevgisini öğrettiler ama zamanla şunu gördüm; vatanı sevmekle birbirimizden nefret etmek aynı şey değilmiş.

İlkokulda her sabah Andımız’ı okurduk. Daha ikinci sınıfa geçerken kaldırıldı. O gün bunun ne anlama geldiğini tam anlayamamıştım. Ama yıllar geçtikçe bazı değerlerin sessizce hayatımızdan eksildiğini hissetmeye başladım.

Bugün de eğitimde Atatürk’e ve Cumhuriyet’in temel değerlerine ayrılan yerin azaltıldığı yönündeki tartışmaları görüyorum. Belki herkes aynı düşünmez ama ben bunun içimde bir sitem bıraktığını inkâr edemem. Çünkü bu ülkeyi sevmeyi de, bu bayrağa saygıyı da o değerlerle öğrendim.

Ben bayrağı görünce hâlâ heyecanlanıyorum. İstiklal Marşı okunurken susup dinliyorum. Şehit haberi geldiğinde tanımasam bile içim sıkışıyor. Çünkü ben bu toprağın çocuğuyum.

Ama bazen dönüp etrafa bakıyorum. İnsanlar birbirini konuşuyor, yaftalıyor, bölüyor. Kimse “Nasıl düzeltiriz?” diye sormuyor. Herkes haklı, kimse sorumlu değil.

Ben bu ülkeden nefret etmiyorum. Tam tersine… Belki de en çok sevdiğim için canım yanıyor. Çünkü bu memleket daha iyisini hak ediyor.

Ben daha yirmi yaşındayım. Belki çok şey görmedim ama gördüklerim bana şunu öğretti; bu ülkeyi ayakta tutacak olan birbirimize attığımız taşlar değil, uzattığımız eller olacak.

Benim derdim siyaset değil. Benim derdim bu toprağın çocuklarının umutla yaşayabilmesi. Kimsenin soyadından, memleketinden ya da fikrinden dolayı düşman ilan edilmediği bir ülke görmek istiyorum.

Çünkü ben bu toprağın evladıyım.

Ve bir gün çocuklarıma “İyi ki burada doğdum.” diyebilecekleri bir vatan bırakmak istiyorum.