ALIŞMAYIN!

ALIŞMAYIN!

İnsanın kendine yapabileceği en büyük haksızlık, kendinden vazgeçmeye alışmaktır.

Hayatta bazı şeyler vardır; bir kez izin verdiğinizde alışkanlığa dönüşür. Önce bir kırgınlığı susarak geçiştirirsiniz, sonra bir haksızlığı “boş ver” diyerek sineye çekersiniz. Bir gün bakarsınız ki susmak karakteriniz, katlanmak kaderiniz, kendinizden vazgeçmek alışkanlığınız olmuş.

Alışmayın!

Vicdanınızı başkalarının insafına bırakmaya alışmayın. İyi niyetinizin kullanılmasına, mütevazılığınızın küçümsenmesine, sabrınızın kişiliksizlik sanılmasına fırsat vermeyin.

Herkesi kendiniz gibi sanmayın. Çünkü herkes sizin kadar düşünmez, sizin kadar üzülmez, sizin kadar bağışlamaz. Bazıları sizin verdiğiniz değeri hak etmediği hâlde, siz sırf vicdanınız var diye kendinizi suçlu hissedebilirsiniz. Etmeyin.

Her şeyi alttan almak olgunluk değildir. Bazen “hayır” diyebilmek de bir erdemdir. Sınır çizmek kötülük değil, kendine saygıdır. Herkesi anlamaya çalışırken kendinizi anlaşılmaz hâle getirmeyin.

Alışmayın; sevgi kırıntılarına razı olmaya alışmayın.

Sırf birini kaybetmemek için kendinizi kaybetmeyin. Sırf yalnız kalmamak için yanlış insanların yanında durmayın. Size yapılan saygısızlıkları “kötü niyeti yoktur” diyerek küçültmeyin. Her özrü değişim, her ilgiyi sevgi, her dönüşü pişmanlık sanmayın.

Çünkü insan bazen başkasını affederken kendine haksızlık eder.

Kendi yaralarınızı gizleyip başkalarının yarasına merhem olmaya da alışmayın. “Sen güçlüsün” diyenlerin, sizin de yorulabileceğinizi unutmasına izin vermeyin. Güçlü olmak; hiç kırılmamak değildir. Güçlü olmak, kırıldığını kabul edip gerektiğinde kendini koruyabilmektir.

İçiniz “hayır” derken yüzünüzde “evet” taşımanın ağırlığını taşımayın. Kendinizi sürekli açıklamak, kanıtlamak, anlaşılmak için çırpınmak zorunda değilsiniz. Sizi gerçekten anlamak isteyen, bütün hayatınızı tercüme etmenizi beklemez.

Ve ne olur, kendi değerinizi başkalarının ilgisine bağlamayın.

Bir mesaj gelmedi diye değersiz, biri aramadı diye yalnız, biri sizi seçmedi diye eksik değilsiniz.

Hayat, herkesi memnun etmek için verilmiş uzun bir nöbet değildir.

Bazen gitmek gerekir. Bazen susmak değil, konuşmak gerekir. Bazen affetmek değil, mesafe koymak gerekir. Bazen de en büyük iyilik, kendinize “artık yeter” diyebilmektir.

Çünkü insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlık, başkalarını kaybetmemek uğruna kendini kaybetmeye alışmasıdır.

Alışmayın.

Kırılmaya, küçülmeye, beklemeye, susmaya, eksilmeye alışmayın.

En önemlisi de…

Kendinizden vazgeçmeye alışmayın.